Stwardnienie guzowate (choroba Bourneville'a-Pringle'a, łac. sclerosis tuberosa, morbus Bourneville-Pringle, epiloia, ang. tuberous sclerosis, tuberous sclerosis complex, TS, TSC) – rzadka, wielonarządowa schorzenie uwarunkowana genetycznie, należąca aż do grupy fakomatoz, powodująca zmiany wewnątrz nerkach, sercu, gałkach ocznych, mózgu, płucach natomiast skórze wielokrotnie związana spośród niepełnosprawnością intelektualną natomiast padaczką. Stwardnienie guzowate zostało opisane w charakterze nowa osobnik chorobowa wewnątrz 1880 roku na skroś Désiré'a-Magloirea Bourneville'a. Kliknij w fontanny czekolady kielce i zamów dla siebie coś słodkiego! Przez ostatnie dwójka dziesięciolecia dokonał się wydatny ulepszenie wewnątrz wiedzy o tej chorobie, zaręczony spośród odkryciem jej genetycznego podłoża – mutacji wewnątrz genach TSC1 natomiast TSC2. Stwarza mężczyzna nowe siła skutecznej terapii stwardnienia guzowatego Pierwsze opisy stwardnienia guzowatego pochodzą spośród XIX wieku natomiast wiążą się spośród rozkwitem wiedzy o chorobach skóry przypadającym na ów okres. W 1835 język francuski skórnik Pierre Francois Olive Rayer (1793–1867) opublikował atlas chorób skóry wewnątrz którym przedstawił 400 różnych jednostek chorobowych, wewnątrz tym widać stwardnienie guzowate pod spodem nazwą végétations vasculaires.W 1850 angielscy dermatolodzy, Thomas Addison natomiast William Gull opisali późniejszy przypadek, 4–letniej dziewczynki spośród charakterystyczną wysypką wewnątrz okolicy nosa natomiast obydwu policzków, opisaną na skroś nich w charakterze vitiligoidea tuberosa . Kolejnym, jaki opisał chorobę, był pokupny język niemiecki klinicysta natomiast patolog Friedrich Daniel von Recklinghausen (1833-1910). Opisany na skroś niego wewnątrz 1862 ewentualność noworodka, jaki zmarł niebawem po porodzie, negacja logiczna został jednakowoż modny na skroś niego w charakterze odrębna osobnik chorobowa, względnie w charakterze patologiczno-anatomiczna ciekawostka . Sekcja noworodka wykazała trwanie licznych guzów mięśnia sercowego, spośród których jeden pył proporcja "gołębiego jaja". Von Recklinghausen określił te guzy w charakterze myomata, co więcej stwierdził liczne stwardnienia wewnątrz mózgu. W 1881 von Recklinghausen opisał inną fakomatozę, nazwaną następnie jego imieniem (choroba von Recklinghausena).Z 1880 pochodzi pierwszy, godny podziwu przedstawienie choroby autorstwa francuskiego neurologa Désiré'a-Magloirea Bourneville'a. Pacjentka Bourneville'a, 15-letnia Marie, prezentowała spóźnienie psychoruchowe, padaczkę, połowiczy niedowład kurczowy, charakterystyczne zmiany skórne na nosie, policzkach natomiast czole (rozpoznane błędnie na skroś Bourneville'a w charakterze trądzik różowaty) natomiast małe włókniaki na karku. Objawy neurologiczne ujawniły się wewnątrz niemowlęctwie, wewnątrz wieku lat 3 trafiła aż do szpitala, dokąd jej schorzenie została określona w charakterze nieuleczalna. 7 maja 1879 roku zmarła wewnątrz szpitalnym łóżku. Sekcja wykazała twarde, lite guzy zakrętów mózgu, nazwane na skroś Bourneville'a sclérose tubéreuse des circonvolution cérébrales. Nazwa choroby wymyślona na skroś Bourneville'a pochodziła od momentu greckich słów tuber, oznaczającego bulwę czy kartofla, natomiast skleros, znaczącego "twardy" . Uznał on, iż te zmiany wewnątrz mózgowiu dawny bezpośrednią przyczyną drgawek. Ponadto, stwierdzono białawe masy wewnątrz obu nerkach.W roku 1881 późniejszy przypadek, dwuletniego dziecka które zmarło wewnątrz stan prawny epilepticus, opisał język niemiecki konował Hartdegen spośród Geburtshülflichen Klinik wewnątrz Lipsku. Jako główny przeprowadził poszukiwanie histologiczne tkanki mózgowej chorego na TSC; poszukiwanie post mortem ujawniło małe guzki wewnątrz komorach bocznych mózgu natomiast obszary stwardnienia kory mózgu, wewnątrz których mikroskopowo stwierdził trwanie dużych zwojopodobnych komórek – określił je mianem glioma gangliocellulare cerebri congenitum . W tym samym roku Bourneville społem spośród Édouardem Brissaudem opisał podobne zmiany przy zmarłego 4-letniego chłopca ze stwardnieniem guzowatym przy którego objawy pojawiły się wprzódy wewnątrz 4 miesiącu życia natomiast spowodowały poważne niedorozwój umysłowe. Francuzi opisali guzowate zmiany kory mózgu, małe, twarde guzki wewnątrz ścianie komór mózgu natomiast małe guzy wewnątrz miąższu nerek . Do 1889 roku Bourneville opisał do tej pory dziesięcioro pacjentów ze stwardnieniem guzowatym Z 1885 pochodzi kolejne komunikat o zmianach skórnych wewnątrz TSC, autorstwa Felixa Balzera natomiast Pierre'a Eugene'a Menetriera ; zmiany te określono w charakterze gruczolaki gruczołów łojowych skóry twarzy natomiast głowy (adénomes sébacés de la face et du cuir), co jakim sposobem rozumie się samo przez się dzisiaj, negacja logiczna jest prawdą. Szkocki skórnik John James Pringle (1855–1922) przedstawił przedstawienie 25-letniej kobiety spośród obniżoną inteligencją, zmianami skórnymi rąk natomiast nóg plus charakterystyczną, grudkową wysypką na twarzy . Pringle odnalazł podobnie wewnątrz literaturze trzy wcześniejsze doniesienia natomiast dotarł aż do dwóch niepublikowanych. Termin adenoma sebaceum przyjął się wewnątrz medycynie zamiennie spośród eponimem guzków Pringle'a ewentualnie choroby Pringle'a skórne objawy stwardnienia guzowatego .Kolejne lata przyniosły więcej opisów choroby, tudzież kolejni lekarze dodawali objawy aż do obrazu klinicznego chorób: Bourneville'a natomiast Pringle'a, w charakterze iż przymierze pośród tymi chorobami negacja logiczna był do tej pory pod spodem dostatkiem ustalony. W 1901 G.B. Pellizzi opisał wnikliwie patologię układu nerwowego wewnątrz TSC, opisując ich dysplastyczny styl natomiast ubytki demienilizacyjne wewnątrz ich obrębie. Richard Kothe wewnątrz tym samym czasie odnotował trwanie włókniaków okołopaznokciowych przy chorych , objawienie jednakowoż zapomniane natomiast przypisywane Johannesowi Koenenowi, jaki opisał je spośród okładem trzydzieści lat następnie (od niego wzięły podobnie nazwę). Schuster wewnątrz 1914 roku w charakterze główny opisał środek skóry szagrynowej w charakterze symptom TSC , tudzież znamiona bezbarwne pozostawały niezdiagnozowane aż aż do 1932 roku, podczas gdy zwrócili na negacja logiczna uwagę Critchley natomiast Earl . W 1924 Szwed Henry Marcus (1866–1944) główny stwierdził wymowny obraz filmowy zwapnień okołokomorowych wewnątrz radiogramie przy chorych ze stwardnieniem guzowatym .Zmiany na dnie oka przy chorych na stwardnienie guzowate opisał wnikliwie wewnątrz 1920 Jan van der Hoeve (1878–1952), jaki nadał im nazwę phacoma natomiast powiązał stwardnienie guzowate spośród innymi chorobami: chorobą von Hippla-Lindaua natomiast wspomnianą wprzódy chorobą von Recklinghausena, wprowadzając opinia fakomatozy . W 1908 roku język niemiecki neurolog dziecinny Heinrich Vogt (1875–1936) podał kryteria diagnostyczne TSC, ostatecznie łącząc objawy neurologiczne natomiast dermatologiczne wewnątrz jednym opisie choroby. Przez krocie lat podana na skroś Vogta triada objawów epilepsja–idiotyzm–adenoma sebaceum była wewnątrz użyciu, negacja logiczna prędzej wewnątrz latach 60. stwierdzono, iż mniej aniżeli 1/3 pacjentów wykazuje wszystkie trzy objawy . Kolejnym istotnym odkryciem było stwierdzenie, ze TSC jest chorobą genetyczną. Dokonał tego Joseph Kirpicznik wewnątrz 1910 roku, jaki opisał przypadki bliźniąt jedno- natomiast dwujajowych plus jedną rodzinę wewnątrz której trzy kolejne pokolenia chorowały na stwardnienie guzowate . Przed nim Pringle, Balzer natomiast Menetrier odnotowali rodzinne występowanie zmian skórnych charakterystycznych na rzecz stwardnienia guzowatego Dziedziczenie choroby wewnątrz trzech generacjach jednej rodziny opisał Berg wewnątrz 1913 roku . Edward Alfred Cockayne (1880–1956) wewnątrz 1933 roku zwrócił uwagę na zwierzchni strategia dziedziczenia TSC , tudzież po nim podobne obserwacje ogłosili Gunther natomiast Penrose .W 1911 roku Edward Sherlock przedstawił dziewięć przypadków choroby, natomiast stworzył wygaśnięcie umowy epiloia (kontaminacja greckich słów epilepsia natomiast anoia, spośród których drugie oznacza niedorozwój umysłowe) . Termin został względnie zaniedbany natomiast jest okazjonalnie używanym synonimem TS. W 1981 genetyk Robert James Gorlin podał pożyteczny skrótowiec EPILOIA pozwalający nauczyć się na pamięć najważniejsze objawy choroby – epilepsy, low inteligence, and adenoma sebaceum . Z 1918 roku pochodzi główny przedstawienie limfangioleiomiomatozy przy pacjentki spośród TS, autorstwa René Lutembachera (1884–1968) .W polskiej literaturze opisy TSC pojawiły się względnie wcześnie: zupa przypadki przedstawili Franciszek Kryształowicz (1868–1931) wewnątrz 1907 roku plus Józef Hornowski natomiast Stefan Rudzki wewnątrz 1909 roku . Warszawski neurolog Kazimierz Orzechowski wprzódy wewnątrz 1912 roku dostrzegł podobieństwa wewnątrz patogenezie chorób Recklinghausena natomiast Bourneville'a . Przez następne dziesięciolecia kolejne przypadki TSC opisywane dawny kazuistycznie, pośród innymi w ciągu sprawą podręczników medycyny, akcentujących dermatologiczne problemy pacjentów ze stwardnieniem guzowatym Do końca lat 80. wolumen pacjentów opisanych wewnątrz polskim piśmiennictwie wyniosła ostatnim tchem 140 Stwardnienie guzowate spotykane jest we wszystkich grupach etnicznych natomiast rasowych, równie wielokrotnie przy obu płci. Szacunki co aż do częstości choroby wysoce się różnią; onegdaj stwardnienie guzowate uważane było w ciągu niezwykle rzadkie, obecnie, społem spośród postępem wewnątrz diagnostyce natomiast rosnącą wiedzą na zagadnienie choroby, wolumen rozpoznań rośnie. W latach 50. częstotliwość oceniano na 1:150 000, chwilowo proponuje się 1:6800-1:17 300 . Oznacza to, iż na tę chorobę na całym świecie choruje spośród grubsza 2 milionów osób .Przełomem wewnątrz badaniach powyżej genetyką TSC było objawienie Fryera ze współpracownikami spośród 1987 roku, którzy wykazali, iż allel stwardnienia guzowatego dziedziczy się razem spośród grupami krwi AB0 . Pozwoliło owo stwierdzić prawdopodobne locus genu TSC na długim ramieniu 9 chromosomu, wewnątrz pobliżu locus na rzecz grup krwi AB0. Ponieważ wielu chorych negacja logiczna wykazywało zmian wewnątrz tym locus, parę zespołów badawczych zaczęło uganiać się dodatkowych genów zaangażowanych wewnątrz patogenezę TSC. W 1992 roku opublikowano wewnątrz Nature Genetics ich wspólną pracę, dowodzącą istnienia locus choroby na 16 chromosomie . Region 16p13.3 był wprzódy zmapowany na skroś badaczy szukających genu APKD1 związanego spośród wielotorbielowatością nerek typu 1, więc pośpiesznie odkryto allel TSC2 narażony w ciągu zakorzenić się TSC związaną spośród chromosomem 16 . Dopiero dekadę po odkryciu locus na chromosomie 9 ostatecznie zidentyfikowano allel TSC1, o czym doniósł internacjonalny placówka naukowców na łamach Science wewnątrz sierpniu 1997 roku .